Razende Reporter Kim

1403 dagen nadat Niall voor het laatst met One Direction in Nederland was, stond hij weer in de Nederlandse hoofdstad met de Flicker World Tour. Dat zijn meer dan 200 weken/33672 uur/2,020,320 minuten zonder de vrolijke singer-songwriter uit One Direction. Maar het was het wachten meer dan waard.

arrow down

30.04.2018

Razende Reporter Kim : Dag 867 van One Direction’s Hiatus: Flicker World Tour in Amsterdam

 

1403 dagen nadat Niall voor het laatst met One Direction in Nederland was, stond hij weer in de Nederlandse hoofdstad met de Flicker World Tour. Dat zijn meer dan 200 weken/33672 uur/2,020,320 minuten zonder de vrolijke singer-songwriter uit One Direction. Maar het was het wachten meer dan waard.

 De avond begon met enkele prachtige nummers van mede singer-songwriter Julia Michaels. Ondanks dat ik zelf nog niet van haar gehoord had, bleek ik haar muziek wel te kennen. Ook zong ze enkele nummers die ze geschreven heeft voor andere artiesten zoals Bad Liar & Sorry. Om half negen verliet ze het podium, gevolgd door een kleine pauze.

 Om 21:00 was het dan eindelijk zo ver: de lichten gingen uit, de crowd werd wild en Niall kwam het podium op. Het concert begon met het nummer On The Loose, inclusief een vette gitaarsolo, op de voet gevolgd door het upbeat nummer The Tide. Vervolgens was het de beurt aan This Town. Een prachtige ballad waarbij iedereen luid meezong. Na This Town kwamen Paper Houses & You and Me aan de orde. Beide mooie langzamere nummers, waar iedereen duidelijk van genoot.

 Niall vervolgde de show met Dancing in the Dark, een nummer van “one of my favourite singer-songwriters, one of my favourite humans” beter bekend als Bruce Springsteen. Na de langzamere nummers van eerder, konden we ook weer lekker meedansen met Seeing Blind. Vervolgens ging hij door met het prachtige nummer Too Much to Ask, waar gepassioneerd werd meegezongen door het publiek.

 Bij het prachtige, en ietwat emotionele, nummer Flicker werd iedereen verzocht de telefoon weg te stoppen. Om degene naast zich vast te pakken, zelfs als je diegene niet kende. Een actie die door iedereen zwaar gewaardeerd werd. Iedereen gebruikt zijn telefoon, maar stiekem vinden we het toch wel fijn om dat eens niet te doen.

“Still a flicker of hope that you first gave to me”

Na Flicker was het eindelijk zo ver: de One Direction liefhebbers konden hun hart ophalen. Ook Niall heeft een beetje One Direction in zijn setlist gestopt. Het nummer Fool’s Gold heeft menig fans hart doen smelten, met enkele tranen als gevolg. Maar dit kan ook komen omdat we One Direction stiekem toch wel missen. Hij was zelf ook aardig onder de indruk van de liefde die de fans nog steeds voor de 1D nummers hebben.

Vervolgens ging hij door met het nummer So Long. Ondanks het feit dat So Long niet op het album stond, wilde Niall het nummer wel ontzettend graag delen met de fans. Hierbij volgde een hele handleiding om mee te klappen, voor de fans die nog niet bekend waren met het nummer. De helft van de zaal kon hem bij So Long niet zien maar “it’s on livestream so you can watch it back sometime. I’m sure it’ll end up on Twitter.”Na een praatje over zijn liefde voor Amsterdam, begon hij eindelijk aan het mooie nummer.

 Na Since We’re Alone & Fire Away kwam er een introductie van zijn band, en was het tijd voor wat vrolijkere muziek. “I’m not sure if you’re happy to hear this or not happy to hear this: all the sad songs are over.” Vervolgens kwam er een cover van Crying in the Club van Camila Cabello aka “a good friend of mine, a girl who’s had about 75 million number 1’s last year.” Ook het upbeat nummer Mirror passeerde nog even de revue voordat Niall het podium weer afliep.

 Na een hoop geroep kwam hij terug met nog een One Direction hit: Drag Me Down. Het enige wat ik hierover kan zeggen is dat ik medelijden heb met iedereen die mijn Instagram story heeft gezien (lees: gehoord). Natuurlijk kon Niall Amsterdam niet verlaten voordat hij Slow Hands had gezongen. Toen was het helaas alweer tijd voor het laatste nummer: On My Own. Wat mij betreft een goed einde, want na de lange dag kon ik me erg vinden in de lyrics “Stay out 'til it's late I wake up at midday and marry my bed” maar dat was meer een probleem voor de volgende ochtend.

 Al met al was het een geslaagde avond en een geweldig concert. Maar ondanks dat ik heel veel liefde heb voor alle solo projecten van One Direction, kan ik stiekem niet wachten tot ze weer met z’n allen op het podium staan.

Liefs,

Kimberley